BYOH #2: Imperfection is key

BYOH #2: Imperfection is key

Inspirational -

Soms denk ik dat ik de enige ben. Ik voel me eenzaam, anders. Anderen lijken door het leven te huppelen, plaatsen perfecte foto's van perfecte mensen in perfecte settings op sociale media. Vertellen over verre reizen en grote feesten, vuurwerk en bovenal veel succes in alles wat ze doen. Over vechten, moeilijke momenten en the day after wordt zelden gesproken. Ik begrijp het wel. Het schrikt mensen af, verhalen over pijn en verdriet. Ongelukkige momenten delen, wie heeft daar wat aan? Het is belachelijk, op het hypocriete af zelfs, om te doen alsof we met z'n allen perfect gelukkig zijn en geen moeilijke tijden kennen. De ironie is dat we ons allen spiegelen aan een onbestaande, zorgvuldig gereconstueerde realiteit en perfectie zo in stand houden. Maar vaak zijn het net die herinneringen, situaties die leiden tot meer geluk. Ik vroeg aan de mensen die dicht bij me staan en die ik één voor één bewonder, te beschrijven wat voor hen zo'n sleutelmoment was.

1.

Dus daar stond ik, peinzend in een drie bij vier kamer die in de laatste vier jaar m’n huis was geworden, de capaciteit van een asbak te toetsen. Al een week hield ik me bezig met het niet versturen van een email voor een verzoek om tentamens te herkansen in de zomer. Had ik dit gehaald, dan kreeg ik na het volgende termijn een diploma en daarmee gronden om te vertrekken en een functioneel lid van de samenleving te worden. In plaats daarvan heb ik het mailconcept verwijderd en begon ik aan een ander bericht, naar een vriend.  Of hij de avond erop tijd had om wat te drinken want ik moest hem spreken. Ik vertelde hem dat ik naar de andere kant van het land ging verhuizen en wat ik daar ging doen, wist ik nog niet. Twee maanden later was mijn kamer leeg, ik had er meer zakken spullen weggegooid dan meegenomen in een verwoede poging om maar zoveel mogelijk van mezelf daar achter te laten. Het pad verlaten waar ik al jaren op liep is de beste beslissing geweest die ik gemaakt heb. Door in mijn voetsporen terug te lopen en een afslag eerder te nemen heb ik mijn geluk en liefde voor mezelf, en andere dingen, terug gevonden.

2.

Ik kende haar niet. Ze was een vriendin van mijn moeder. We hadden die dag samen geluncht en een rondje door de stad gedaan. Ik was ondertussen nog thuis geweest en inmiddels zaten we alweer aan het diner - mijn leven hangt nou eenmaal van drank en eten aan elkaar. Ze greep mijn hand vast, met twee vingers precies tussen mijn wijs- en middelvinger. 'Wat jij hebt is iets heel bijzonders'. Ik wist direct waar ze op doelde. 'Jij moet dit kunnen ontwikkelen, je wordt nu tegengehouden en je weet het'. Zij sprak mij, ogenschijnlijk vanuit het niets, aan op mijn sensitiviteit. De sensitiviteit waar ik mij zo lang tegen heb verzet. Het is nou eenmaal niet zo makkelijk om in je kwetsbaarheid te leven. Ik voelde mij vaak een aansteller, of op zijn minst onbegrepen. Op elk moment in mijn leven heb ik gidsen gevonden, maar de les was nog nooit zo duidelijk als die dag. Vanuit mijn overtuiging dat je lessen elke keer ‘harder’ terugkomen, totdat je in helderheid tot je eigen essentie bent gekomen, was dit de mooiste tot nu toe. Ik besloot op die dag om mijn kwetsbaarheid en schoonheid daarin te omarmen. Het verschuilen was genoeg geweest. Het was alsof de wereld kantelde en er een sluier van mijn bewustzijn ging. Dat juist een vreemde mij dit cadeau zou geven. Je weet nooit wie je gids is.

3.

Het gegil echode door de lange gang, waar ik helemaal aan het einde stond te bibberen. Trillen, eerder. De stof van mijn splinternieuwe badpak plakte tegen mijn rug, waar het angstzweet zich verzameld had. Als ik op mijn tippen ging staan, kon ik haar lange blonde paardenstaart elegant zien bewegen. Zij deed alles sierlijk, perfect. Terwijl ik de gang doorliep en de geur van chloor mijn neus doordrong, voelde ik mijn billen tegen elkaar schuiven als ik bewoog. Mijn buik lubberde en zorgde voor ritmische rimpels als ik wandelde. Tergend traag kwam ik uiteindelijk aan de rand van het zwembad te staan, precies op de plek waar ik mijn weerspiegeling in het raam kon zien. Het was bijna belachelijk, hoe mijn lompe, dikke figuur uitstak naast de ranke meisjes met hun perfecte lichamen in het water. Het voelt als een terechtstelling, een vernedering elke keer als ik naar het zwembad ga. Toch hou ik mijn kin hoog, schouders recht. Niet omdat ik er volgens vrouwentijdschriften zo slanker uit zie, maar omdat ik dit voor mezelf doe. In het water leef ik weer, ben ik voor even gewichtloos. De opmerkingen en scheve blikken verdwijnen dan aan de oppervlakte, en ik alleen duik de diepte in.

4.

Vergiffenis. Een woord zo sierlijk als een dwarrelend fragiel veertje, maar ook een woord zo zwaar als de grootste rotsblok die onverwoestbaar blijkt na honderden aanvallen van een woedende zee. Het is een woord dat menige levens beheerst door het gebrek eraan, door een plaatsvervanger die verbittering heet. Het is net als een eeuwenoud sprookje soms, de een is de opponent van de ander en ze kunnen onmogelijk samen bestaan. Er is slechts een eigenschap die ze delen. Dat hun voorafgaand proces zo sluipend subtiel verloopt. Plotsklaps, net als onverwacht vuurwerk in de holst van de nacht, verschijnen ze aan een inktzwarte hemel. Ze spatten zo hard uit elkaar dat ze de sterren wegblazen, tot er niets anders meer bestaat dan zijzelf. En wat kiezen we gemakkelijk voor die verbitterdheid, voor opgekropte woede die zo groot wordt dat hij nergens heen kan en als een bal vlammend vuur opgesloten zit op de plaats waar ooit een gezond kloppend hart zat. Voor stilzwijgend verdriet, dat er voorzichtig uitsijpelt als niemand haar kan zien. En het meest voorkomende gevolg is tegelijk ook het meest pijnlijke om mee te leven. Gebroken vertrouwen, een vertrouwen dat ooit zo sterk was als de armen van een geliefde. Nu ik hetzelfde proces in mijn binnenste voel woeden en mijn gehele omgeving steeds opnieuw wegduw met harde woorden en pijnlijke verwijten, besef ik maar al te goed dat dit de finale is van wat ooit liefde was. Voor mij, althans. En nu de woede en de machteloosheid van mijn verdrongen verleden zich een weg baant door mijn lichaam en erger nog, door mijn hart, voel ik de sterke neiging voor die makkelijke weg te kiezen. Boos te zijn en te blijven op de man waar ik ooit zielsveel van hield maar die mijn hart en vertrouwen in anderen brak. Hem te haten en hem de schuld te geven van hoe kapot en leeg ik mij al die maanden heb gevoeld. Het onomkeerbaar te maken door elke nieuwe persoon die graag deel uit wil maken van mijn leven weg te jagen, net zoals hij dat deed met mij. Maar ten prooi vallen aan het vergiftigde geschenk dat hij me heeft gegeven, weiger ik. Want hoe klein en zwak ik me voel, ik weet dat ergens diep vanbinnen een sterkheid schuilt.

Reacties

Steven Decuypere schreef

Echt mooi geschreven Svea! Een talent dat je niet verloren mag laten gaan... Het ga je goed! Vele grtjs