COLUMN: De liefde van mijn leven

COLUMN: De liefde van mijn leven

Opinion -

Iedereen heeft wel een special someone die (ongevraagd) in je leven blijft opduiken en dat in onvervalste Carrie's Mr. Big stijl. Ik schreef ooit 'Toch ben je de liefde van mijn leven. Niet omdat je de beste was, verre van. Niet omdat je de liefste, de mooiste of de slimste was. Je bent de liefde van mijn leven om de simpele reden dat ik voor het eerst mijn volledige hart aan iemand schonk.' Het gaat hier om het soort man die je instant ombouwt tot psycho (but cute) die ervoor zorgt dat je rond 3 uur 's nachts bloedserieus volledig opgaat in Love songs Volume 1 en trouwjurken shopt op Net-à-porter. Hij zorgt er voor dat je humeur overdag bepaald wordt door het aantal berichten dat je van hem kreeg (en ongecontroleerd chocolade eten). Ik ben écht meestal wel normaal, maar als het op hem aankomt, omschrijven mijn vriendinnen mij als brainwashed. Wat ik op het moment zelf stellig sta te ontkennen, om vijf minuten later wel weer naar hem toe te gaan. Mijn impulsiviteit scheert hoge toppen en leidt af en toe tot heldere momenten, zoals nu, waarop ik mij realistisch afvraag wat nu in godsnaam het nut is van de eerste love of my life en waarom ik nu gewoon niet normaal kan doen. Want welke betekenis heeft mijn eerste liefde nu nog in mijn leven?

Een eerste liefde die kies je niet, die is er. De enige persoon waar je alles voor zou doen, die uit het niets je wereld draaiende houdt. Maar wat gebeurt er als hij weer weggaat? Als het niet het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ einde is geworden? Of erger, als je hart voor het eerst in stukken wordt gebroken door diegene die eens alles voor je was. Wanneer je je opsluit in een fort van dons en minstens een week lang weigert verder te leven – als enkel de gedachte aan hem elke seconde weer scherp als glas door je ziel snijdt. Wat gebeurt er dan? Je kan er voor kiezen de deur open te laten, in de hoop dat hij ooit verandert en beseft hoe one of a kind je wel niet bent. Here’s hoping. And waiting, tot je honderd wordt als crazy catlady. Of je gaat wel verder met je leven, maar bewaakt je hart achter slot en grendel en kiest ervoor niet meer zo head over heels te vallen voor iemand. Misschien ben je bang voor de pijn die het je brengt (Ik wel). Je kan er van maken wat je wil, maar niemand vergeet zijn of haar eerste liefde. Maar wat doe je er nu mee?


Ik gebruikte hem een tijdje als spiegel voor zijn opvolgers, als een soort ideaalbeeld waar niemand aan kon voldoen. Een illusie van de perfecte prins op het witte paard, waar ik smachtend aan terugdacht en waarbij de rest meer iets weghad van lompe schildknapen op een ezel. Dat die gedachtengang ervoor zorgde dat geen enkele van mijn relaties lukte, is daarbij een klein detail – het gaat wél om échte liefde hier, hoor! Toch? Een vriendin beschreef haar eerste liefde als een mooie herinnering, maar ‘dat is het dan ook’ en nu is ze gelukkig met haar baby, vriend en grachtenpand. Je kan je wel voorstellen dat ik vervolgens als hopeloze romanticus ‘hoe dan?’ stamelde terwijl ze mij nuchter wees op het feit dat ik hem misschien gewoon nog niet had losgelaten. Twee paniekaanvallen, een fles wijn en één huilbui later drong het tot me door dat ze misschien wel gelijk zou kunnen hebben. Mijn buurmeisje heeft het dan weer over ‘geen handvol mannen, maar een landvol’. Waar? Wie? Serieus, hoe dan?


Nu moet je weten dat ik al, om precies te zijn, één maand en 9 dagen bezig ben aan deze column. Vier jaar met en zonder hem. 5 keer mijn hart gebroken. Een handvol vrienden de deur uit, hun goedbedoelde advies met zich meenemend. Drie bitchfights. Zes familieruzies om hem. Een ontelbaar aantal slapeloze nachten. Vier gekwetste ex-vriendjes. Eén tattoo, godbetert. Je zou denken dat ik slimmer ben dan dat, maar ik leer niet uit zijn fouten. Omdat het mij een mysterie was, mijn eigen obsessie met mijn eerste liefde. En zijn spoor van vernieling in mijn (liefdes)leven en mijn machteloosheid daarbij. Het besef dat ik niet bang hoef te zijn voor sprookjesprinsen en Liefde met een hoofdletter, kwam pas vannacht, rond half twee. Hij is namelijk geen prins die nog steeds een hoofdrol moet spelen in mijn leven, maar hoogstens een figurant waar ik teveel betekenis aan schenk. Het valt een beetje te vergelijken met een stel acteurs die de rol van ‘boom’ op zich nemen, waarbij achteraf blijkt dat een bos overbodig was voor het hele verhaal en na de eerste scène al het toneel af kon.

Mijn angst om nooit meer zo puur een ander te kunnen liefhebben blijkt ongegrond bij het besef dat ik zelf mag beslissen wat ik met mijn eerste liefdesverhaal doe. Ik kan er uit concluderen dat ik mijn best heb gedaan en dat, hoe hard ik ook nog zou proberen, het bij één verhaal blijft. Een herinnering aan hoe het niet moet. En dat mijn eigenwaarde niet valt of staat bij wat hij van mij vindt en hoe graag hij mij niet ziet. Uiteindelijk draait het niet om welke betekenis je eerste liefde heeft, maar om je laatste liefde. En ik geloof er weer in dat ik die ooit wel zal vinden, misschien wel gewoon, toevallig, in de supermarkt.

Reacties

schreef

Wat mooi geschreven. Elk hoofdstuk in ons leven en elke relatie vormt ons voor een stuk, maar dat wilt niet zeggen dat ze ons ook volledig bepalen en definieren.

schreef

Heel herkenbaar dit!Ik kan alleen uit eigen ervaring zeggen dat de eerste liefde meteen de zwaarste is, maar de liefdes erna zijn oprechter en diepgaander :)

schreef

Waanzinnig mooi geschreven en enorm herkenbaar! x

schreef

Het is heel normaal als een eerste liefde een speciale plaats in je hart heeft. Het is trouwens de eerste keer dat je de liefde toegelaten hebt. Mooi geschreven:)