COLUMN: Failure is an option

COLUMN: Failure is an option

Opinion -

Dus. Perfectionisme. Na een lange weg afgelegd te hebben in de ontkenningsfase ben ik er eindelijk klaar voor. Hallo, ik ben Svea en ik ben een perfectionist. Zie ik er perfect uit, dan? Nee. Doe ik alles wat ik onderneem zonder fouten? Ook niet. Dan ben je toch niet perfect? Yeah but no but yeah but no. But no.

Mijn leven bestaat namelijk uit een stresserende aaneenschakeling van streven naar ultieme perfectie en de gevolgen daarvan. Vanmorgen, bijvoorbeeld, besloot ik eens niet te snoozen om niet te laat te komen. Dan had ik ook lekker veel tijd om uitgebreid mijn nieuwe douchegel te proberen, bodylotion te smeren, mijn wenkbrauwen van een tussentijdse epilatie te voorzien en ooh, misschien ook mijn haar te krullen, want ik heb toch tijd genoeg. Fast forward naar twee uur later en je ziet mij vloekend in de file staan met een mondvol honey pops, rokend als een schoorsteen en bovenal furieus op mezelf. Er zit mascara op plaatsen waar het niet behoort te zitten, mijn beige kleedje werd onvrijwillig een tie dye exemplaar en vlekken rode nagellak sieren mijn stuur. Voor mijn les ben ik te laat, dus ga ik liever niet. Als ik even later hijgend aankom op mijn werk, doet mijn collega glimlachend de deur open, in een onberispelijk witte (!) outfit. Haar kapsel ziet eruit alsof ze net vijf uur bij de kapster van The Kardashians (fout, maar dat haar!) spendeerde en het geluid van haar Louboutins als ze stapt/kuiert/paradeert is zowaar de negende symfonie van Beethoven. Ik deed m’n best om er ook zo onberispelijk uit te zien, maar zij wint de styling battle met een gigantische voorsprong.

Vervolgens begin ik aan mijn planning. In verschillende kleurtjes, volgens categorie én zodat ik een duidelijk gebalanceerd weekoverzicht heb. Politiek actief (geel), dus ik moet naar dat debat en die vergadering. Sport (oranje) is ook belangrijk, mensen kijken je raar aan als je een couch potato bestaan leidt, dus yoga en pilates én Lizzy wandeling. Mijn sociaal leven (blauw) moet ook onderhouden worden dus meet ik met vriendin A. voor een aperitiefje en ga ik eten met mijn favoriete ex. Tijd met mijn vriend die nog harder suckt in plannen dan ik? Ik hou een avond blanco. Werk (paars) vult het meeste van mijn week in en toch lijkt het nooit genoeg. School (groen) vult aan. Ik moet ook nog naar de schoonheidsspecialiste en naar dat en dat event én naar de biowinkel voor healthy food. Tussendoor vult sociale media een heel groot deel van mijn ‘verloren’ tijd in (file, wachtrij,…). Faal ik erin mijn wel zeer ambitieuze planning te volgen, dan volgt er stress, paniek en teleurstelling in mijzelf.

Als je tegenwoordig nog een beetje wil meetellen is het namelijk heel belangrijk dat je stress hebt. Als je stress hebt, doe je het namelijk goed. Gezond eten, veel sporten, mooie studieresultaten, een fijne job, up to date met de laatste trends, een fantastisch liefdesleven, een modelwaardig BMI en een goed gevulde bankrekening. Maar welk ‘maatschappelijk’ doel ik ook behaal, het blijft niet goed genoeg. Ik ben nooit tevreden met wat ik bereik, ik wil altijd meer, ik wil alles weten, ik wil overal (bij) zijn. In alles waar ik mij heel hard voor inzet wil ik de beste zijn. Natuurlijk is dat belachelijk onrealistisch, gooi ik zo mijn energie in een bodemloze put, ga ik nooit satisfied naar bed (uitz. Als ik niet alleen slaap) en als puntje bij paaltje komt procastineer ik alles tot een bij elkaar gegooid zooitje omdat ik doodsbang ben om te falen.

Maar waar doe ik het voor? Wil ik er dan écht zo graag bij horen? Het is menselijk dat je gewaardeerd wil worden en dat je verlangt naar aanvaarding door de mensen die jij leuk vindt. Maar niet iedereen vindt jou leuk. Never gonna happen. En als je je dan toch zo aanpast naar de maatstaf van je omgeving, ben jij dan nog wel echt jij? Maakt het je uniek om met populaire merken op je borst rond te lopen, op facebook/instagram een perfecte filter over de perfecte foto’s van je imperfecte leven te schuiven en eigenlijk gewoon de rest van de wereld volgt in haar weg naar ‘authenticiteit’? Kan je dan wel gelukkig zijn?

Jezelf spiegelen aan de bedrieglijke trômpe l’oeil van hoe iemand anders leeft is het advies dat ik geef aan iedereen die graag ongelukkig wil zijn. Laat staan de beste willen zijn, want hoe vergankelijk is alles eigenlijk? Dus ik ga als slotsom niet prediken dat trends niet gevolgd hoeven worden, dat je goed bent zoals je bent en dat je uiterlijk er niet toe doet. Want dat is niet zo. Het doet er allemaal wel toe, voor jezelf. En in welke mate dat gebeurt of hoe je ‘jezelf’ invult, dat is je eigen keuze en niet die van een ander. Wees gewoon lief voor jezelf, wees genoeg voor jezelf. Regel nummer één? Maak fouten. En de rest? What the hell.

Reacties

schreef

Je schrijft echt goed. Ik lees je columns altijd met veel plezier :) herkenbaar!