COLUMN: Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw

COLUMN: Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw

Opinion -

‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke, sterke vrouw’ is een goede omschrijving van wat mijn mantra de laatste drie maanden had kunnen zijn. Je kent ze wel, zo’n vrouw die haar zaken goed geregeld heeft en door het leven huppelt alsof het niets is. Ze lacht regelmatig haar kaarsrechte tanden bloot op de voorpagina van de laatste Vogue NL of toont haar smetteloos witte, minimalistische interieur in ELLE Decor. Je komt ze, mits wat geluk, en passant tegen in de betere supermarkt, alwaar ze als een bio queen door de gangen schrijdt met havermout en amandelmelk onder de arm. Het is de vrouw die de perfecte cateye onder de knie heeft (in minder dan twee minuten) en waarbij je nooit rode vegen lippenstift op haar wang ontdekt, al zat je er met een vergrootglas naar te kijken. Ze drinkt een wit wijntje met haar al even perfecte vriendinnen na een middagje cultureel verantwoord museum, wat ze vervolgens via een prachtig gekadreerde Instagramfoto aan de wereld kenbaar maakt. ’s Nachts krijgt ze, als ze niet elegant kettingrokend bezig is met het schrijven van haar laatste bestseller, steevast bezoek van een minnaar die ze na een potje romcomseks linea recta de deur wijst ‘want ze heeft ook nog een leven van haarzelf’.

Als je me nu vertelt dat je je nog nooit geniepig een tikkeltje afgunstig hebt gevoeld bij van die vrouwen die alles voor elkaar lijken te hebben, you are a liar, you. Samen met mijn perfectionistische ego, leid ik mijn leven in een constant streven naar het ‘onafhankelijke vrouw’ zijn. Dat begint bij eindeloze to-do lijstjes en eindigt altijd met een zucht, een sigaret en een dag in bed. Ik deed wel enkele pogingen along the way.

Zoals die keer dat mijn internet uitviel en ik een hilarisch gesprek had met de klantendienst van mijn provider, waarbij ik moest beschrijven hoe mijn router er op dat moment uitzag. Zwart en met knipperende lichtjes. Of was dat nu mijn modem? Komt er ook nog bij dat ik die situatie enkel kon schetsen in een heel onflatteuze foetushouding op de grond. Eén uur en één nacht verder had ik, nog steeds starend naar de lichtjes, op de vloer kunnen liggen, moest mijn vriend er niet geweest zijn (die meer verstand heeft van internet en dat soort onzin).
Of zoals die keer dat ik besloot mijn menu van de komende week vooruit te plannen, twee uur besteedde aan alle aanbiedingen en dergelijke op te zoeken en mij te houden aan een beperkt voedselbudget (incluis verbod op thuisbezorgd.nl). Ik probeerde toen ook net het concept ‘zo weinig mogelijk verschillende soorten voedsel, zoveel mogelijk recepten’, dus fietste ik de volgende dag fluitend naar de dichtstbijzijnde AH. Het toeval wou dat ik net een menu had opgesteld waarin ik een leger aan eieren nodig had, dus kocht ik zo’n XL eierdoos (in de bonus!) die zich vervolgens in mijn herbruikbare tas tijdens het huiswaarts fietsen vermenigvuldigde met de rest van mijn (niet ingepakte – ik geloof niet in plastic zakjes) boodschappen. De volgende dag vond ik dat, uit zelfmedelijden, alsnog een goed excuus voor afhaal Thais.

Dat doet me ook nog denken aan die keer dat ik mijn bovenbuurman de schrik van zijn leven bezorgde door de brandweer op bezoek te krijgen omdat ik mijn gasvuur niet goed had dichtgedraaid. Of laatst, bij de laatste stomp kaars die ik had, de krant zat te lezen omdat ik de verkeerde gloeilampen (blauwe doosjes zijn blauwe doosjes) voor mijn woonkamerverlichting had gekocht en zo blut was dat ik geen geld meer had voor nieuwe kaarsen. En het heerlijke moment dat ik voor het eerst de was uit de machine haalde en mijn lievelingsshirt ineens vier maten te klein bleek te zijn. Wist je overigens dat ik heel blij word van alle soorten bloemen en planten die vervolgens een gemiddelde levensduur aanhouden van maximaal één week? Nee, dat wist ik ook niet.

Maar ondanks de huilerige telefoongesprekken naar mijn (ontzettend geduldige) moeder, moet ik mezelf op de borst kloppen en mag ik mezelf met trots een zelfstandige, onafhankelijke vrouw noemen. Want ongeacht de hulp die ik af en toe inroep, het meeste zoek ik zelf uit en nog belangrijker: ik blijf proberen. Wat ik doe en wie ik ben, bepaal ik de laatste tijd zelf. En daar komt geen gloeilamp of eierschaal tussen.

Reacties

schreef

Goed gezegd (& geschreven ;-) )!

Liefs, Carmen