COLUMN: 'Keep it light. Don't get too involved. Don't get hurt.'

Opinion -

Vorige week, kwart na vijf in de namiddag en ik lig languit op de bank van mijn gloednieuwe psychotherapeute. 'Hou het licht, probeer geen zware gesprekken te voeren. Wees eens luchtig,' fluistert ze met haar hypnotiserende stem - die mij overigens zwaar op de zenuwen werkt. Ik heb het dan ook niet zo voor de zachte, omslachtige aanpak van een probleem. Het gros van de samenleving heeft nochtans wel de gewoonte hun vrienden te beschermen door de waarheid iets 'subtieler' te brengen. Het valt nog het best te vergelijken met het krijgen van een prachtig roodfluwelen doosje verpakt in een Chanel winkeltasje en dat met hoge verwachtingen te openen om erachter te komen dat het een bagagehanger van een onbekend merk is (ofzo? ik ben er nog niet volledig achter wat het nu precies is). En ja, ik weet dat het goed bedoeld is en ik neem het hen ook niet kwalijk, maar wanneer gaat er eigenlijk nog iemand eens de moed opbrengen gewoon eens te zeggen wat hij denkt? Wat is er nu zo mis met eerlijk zijn? Want dat is hoe we leven nu. We zeggen niet meer wat we denken, of we verbergen het feit dat we denken naar andere mensen toe, of we denken zelfs al helemaal niet. En dat komt dan weer voort uit het verkeerde denkpatroon 'als ik er niet aan denk, bestaat het niet'. (Kleine newsflash: dus je denkt eigenlijk wel want je denkt dat je niet denkt.) Het is zo dus onder andere een gewoonte geworden om het probleem van een goede vriend af te vlakken door goed bedoelde woorden als 'het komt wel goed,' of een ongemakkelijk schouderklopje. En dat is dan dat. Dat is dus niet relativeren, mensen, dat is koudweg negeren. Want stel je voor dat je ineens een paar uur van je kostbare tijd moet spenderen aan iemand anders dan jezelf. Natuurlijk weet ik zelf ook wel dat het leven soms gewoon het leven is, maar het lijkt erop dat de empathische vermogens van de gemiddelde mens zijn ingewisseld voor nog meer egoïsme. En dan houden we het maar 'licht en luchtig'. Sommigen noemen het rationeel zijn en vinden dat ik overdrijf en overal drama's zie waar er geen zijn, maar ik vind dat het net omgekeerd is. Zij zijn de dromers, ze pakken hun problemen niet aan en leren er dan maar 'mee leven' (maar ermee omgaan leren ze dan weer niet). Ik heb het gevoel dat ik vast zit in een wereld waarin iedereen toch zoveel te zeggen heeft maar alleen datgene zeggen waar de rest van de planeet niets aan heeft. Als er af en toe dan toch nog iets nuttigs gezegd wordt zappen we massaal naar een andere zender, beginnen we over een luchtiger onderwerp of kopen we liever een sensatiekrant in plaats van een dagblad met meer inhoud over de feiten zelf. Maar probeer dat maar eens aan je psycholoog uit te leggen als je met je voeten omhoog op een bank ligt, die trouwens zo cliché is dat het grappig wordt (maar luidop lachen als er niets grappig is moet je daar ook niet doen, want dan krijg je gegarandeerd een dosis xanax mee). Nadat ze mij voor een vol halfuur probeert te overtuigen mijn leven simpeler te maken door ademhalingsoefeningen en 'je hoofd leeg maken zodat je minder nadenkt' en mij uiteindelijk verwachtingsvol aankijkt à la 'ziede wel, het werkt hé!' heb ik er moeite mee niet in tranen uit te barsten. Niet omdat het zo waar is wat ze zegt, of omdat ik toch zo depressief of verdrietig ben of welke reden het ook is waarvoor mensen tegenwoordig naar de psycholoog lopen. Maar omdat het simpelweg niet meer aanvaard wordt dat een mens nadenkt en dat graag met anderen wil delen. En ik dan maar denken dat psychologen er betaald voor worden om naar mijn eindeloos 'onbewuste bindingsangst' gezever te luisteren, maar zelfs dat luisterende oor zit niet meer in de prijs inbegrepen. Met een excuus in de trant van 'het is hier precies toch niet zo mijn ding,' weiger ik een volgende afspraak en haast ik mij gefrustreerd naar de auto terwijl zij mij meelijwekkend nakijkt. Liever bindingsangst, een paar keer gekwetst worden omdat ik mijn hart durf geven en gewoon mijn gedacht zeggen dan luchtig en oppervlakkig leven met een plakker op mijn mond.

 

Reacties

Nele schreef

Hoe herkenbaar :). Als aanvulling op deze samenvattende gedachte maak ik me ook vaak de bedenking hoe 'empatisch' vriendschappen nog zijn. Het feit is dat de grootste groep mensen zo gefixeerd is op 'nuttige tijdinvulling' dat je vaak maar als een leuke, goede vriendin wordt gezien als je een optimistische, zelfrelativerend mens bent die niet te lang stil staat bij diepe gedachten of verdriet. Hoeveel 'vrienden' zijn er niet die afhaken als je -naar hun normen- teveel belang hecht aan je verdriet? Of gewoon even niet wilt vrolijk zijn? Het feit is dat zowel vreugde als verdriet even sterke gevoelens zijn, dus dan vraag ik me af waarom de balans steeds moet overhellen naar dat luchtige? Hoe dan ook, merk ik ook vaak op dat mensen ingedeeld worden in 2 categorieën: de doeners (go with the flow, jeeeeeeej alles is zo plezant) en de denkers (de eeuwige tobbers die teveel vasthouden aan analyses en gevoelens). Volgens mij moeten we allemaal wat meer doenkers worden. Gewoon the best of both... waarbij er ruimte is voor alle gevoelens.

... maar dan zal ik waarschijnlijk weer teveel aan het denken zijn.

Svea_XX schreef

Daar heb je gelijk in en dat is ook exact wat ik bedoel met deze column... Het is jammer maar het is wel zo, ik mis die diepgang eigenlijk echt wel soms. Het is alsof je inderdaad niet meer 'mag' verdrietig/... zijn. Of soms gewoon niet meer te veel mag blijven stilstaan of nadenken over iets. Heel leuk dat je er ook zo over denkt en bedankt om te reageren :) XX

Daphné Lason schreef

Svea, ik herken zoveel in de dingen die je zegt. Ik denk dat we veel gemeenschappelijk hebben. Ik denk ook vaak na over hoe mensen omgaan met elkaar. En inderdaad, de meeste zijn egoïsten, zeker als ze merken dat je veel emotionele bagage hebt. We evolueren naar een maatschappij waar alles gemakkelijk moet zijn. Alles is fantastisch leuk, super mooi en ongelooflijk oppervlakkig. Owee als je problemen hebt. Je krijgt direct de stempel: "onhandelbaar". Terwijl je soms gewoon oprecht advies geeft, of zegt wat je denkt. Volgens mij zijn er inderdaad 2 soorten mensen: mensen die doen alsof ze het allemaal fantastisch leuk vinden en andere, zoals wij die zeggen waar het op staat. In mijn ogen zijn mensen die zo roekeloos zijn ongevoelige robots die we beter negeren, of is dat omdat ik mij onbegrepen voel? Ben ik misschien jaloers op deze robots die het leven zien als een groot feest?

All these questions lead to more thinking and more thinking leads to more confussion. Same old story!

Svea_XX schreef

Oh, zo leuk om te horen! En natuurlijk ook dat het herkenbaar voor je is, soms denk ik écht dat ik de enige ben die zo denkt. Uiteindelijk is gewoon je eigen ding doen en denken de beste oplossing hiervoor - en je omringen met mensen die ook niet zo oppervlakkig zijn. XX