COLUMN: Lovelife at 21

COLUMN: Lovelife at 21

Opinion -

Let’s get this straight. Ik probeer al drie weken en twee dagen een column of iets dat er bij in de buurt komt te schrijven over het liefdesleven van een 21-jarige, maar het is nog moeilijker dan je benen scheren met een half afgebroken scheermes – bloederige toestanden en veel blijterij. Het idee kwam in mij op toen ik een gesprek had met mijn (inmiddels ex) vriend over de toekomst van onze relatie, die, volgens hem 'toch niet zo lang meer zou duren, maar ik zie je nog graag, dus we houden wel nog even vol'. Wat. Je begrijpt dat ik met een zwaar hart naar huis ging, want waar gaan relaties (en semi relaties en fuckbuddies en daten) wanneer je 21 bent eigenlijk naar toe?

Nu kan je amper de deur nog uit zonder de ghost stories van het ‘ze leefden nog lang en gelukkig - koppel die elkaar ontmoetten toen ze twaalf waren en nu gelukkig getrouwd* én in een nieuwbouw wonen met twee kinderen en een labrador’ aan te horen (story of my sister’s life, min de labrador). Natuurlijk fantaseer ik héél soms over een sprookjeshuwelijk dat dat van #worldsmosttalkedaboutcouple Kimye moeiteloos (Chanel > Givenchy – always) overtreft, maar is dat realistisch of heb ik gewoon teveel Disney gekeken?

Het gemiddelde liefdesleven, gemeten bij mij en vriendinnen, gaat ongeveer zo: ergens tussen je zestiende en je twintigste ontmoet je je eerste grote liefde die vervolgens genadeloos je hart breekt, al is het maar omdat hij je hoge verwachtingen niet aankan. Dan heb je ofwel de smaak te pakken en gooi je je met vol enthousiasme, je decolleté en een klein beetje reboundshoop op daten à la Charlotte York, ofwél ontwikkel je abrupt bindingsangst en knal je iedereen genadeloos af die ook maar in één kilometer bij je hart in de buurt komt.  En zo gaat het door, af en toe onderbroken door gericht (facebook) stalking, weliswaar in mindere of meerdere mate naargelang het percentage van je psycho bitch gehalte. Ik ben zelden iemand tegengekomen die mij heel nuchter kon vertellen dat haar hoop op ware liefde nog steeds hetzelfde is als die van toen ze zestien was. Het grappige is dat, hoe meer mannen we tegenkomen en die niet juist blijken te zijn, hoe hoger we de lat leggen. Of omgekeerd, hoe lager. Mijn medeleven en steun gaat dan vooral uit naar de desbetreffende, arme lat, die wel eens een rustpauze heeft verdiend.

Je raadt het al, mijn lat heeft al meer hoogtes en laagtes bereikt dan de gemiddelde achtbaan. Van depressieveling, drugaddict en boring boy tot menig douchebag, I’ve truly had it all. Mijn rol in de relatie switchte van huismoeder tot jachttrofee tot sexy kitten tot een afhankelijk klein meisje. Ik vond mijn laatste te pessimistisch, hij vond mij te romantisch. Ook interessant, wat voor soort ex wordt je beloved boyfriend na de relatie? Een blijter, een blok aan je been in je vriendengroep, een macho, je nieuwe gay BFF, een Asshole met hoofdletter? Of wat mij betreft, de ergste in zijn soort: de ex die er nooit voor je was tijdens de relatie, maar vlak erna belt en smst om te vragen hoe het nog gaat met je problemen die hij destijds wel kon negeren aka de hypocriete wannabe good guy.

En dan komt dat moment van rust bovendrijven wanneer je laatste relatie weer eens op de klippen loopt, je een breakdown hebt en – schrap wat niet past - je absoluut je rekening moét leegshoppen (there’s no shame in emotional shopping)/een tattoo laat zetten/veel begint te drinken/boeddhist wordt/…  afgewisseld met alle liedjes van Taylor Swift, eenzame strandwandelingen waarbij je je hele leven in twijfel trekt en een knipperlichtrelatie. Waarna je uitgeput van al het drama (in je hoofd) op je bed ploft en luidop ‘fuck it’ zegt tegen de hele mallemolen dat je leven op dat moment is en de boel gewoon de boel laat zijn.

Dus, waar gaan relaties dan naartoe als je 21 bent? Afgezien van een klein percentage lucky ones, nergens. De meeste relaties eindigen in de vorm van inside jokes tussen vriendinnen (ken je Randall the sandal guy nog?) of tattoos van het genre ‘always a lesson, never a failure’ of ‘always a failure, never a lesson’ wat in de praktijk wordt omgezet als reboundseks met een andere ex, en dat is dan dat. Als je op deze leeftijd een gegarandeerd langdurige, serieuze relatie wil aangaan waarin je wederhelft trouw is en jou altijd op de eerste plaats zet, koop dan een puppy.

Maar even serieus: ik denk niet dat er een grote kans is om een échte relatie te beginnen en te behouden als je 21 bent. Waarom? Je leert jezelf net kennen en je verandert enorm veel in slechts een paar jaar tijd, het is moeilijk om iemand te vinden die in dezelfde richting mee evolueert. Toch ben ik pro relaties, daten en al de andere rommel, en niet alleen als bezigheidstherapie of goede verhalen voor de kleinkinderen. Maar ook, en vooral, omdat het nu het moment is dat we fouten moeten kunnen maken als we later maar één keer willen trouwen. En anders is het gewoon goede seks. Indien slecht, ach, never a failure, always a lesson...

(*) Mijn zus is niet getrouwd.

Reacties

schreef

Je schrijft net als altijd fantastisch svea, maar ik ben het niet met je eens. Ik heb mijn huidige vriend leren kennen op mijn 21e en we zijn nog steeds heel gelukkig samen na drie jaar. Uiteraard hebben wij ook onze issues maar het kan in ieder geval ;)

schreef

Sophie, dat is zo fijn om te horen! Dan zit je zeker al bij de lucky ones ;) - ik heb nooit gezegd dat het niet kan, maar voor mij persoonlijk lijkt het niet meteen mogelijk omdat ik nu bijvoorbeeld al ergens helemaal anders sta dan pakweg één jaar geleden. Met wat ik schrijf bedoel ik dat we moeten stoppen met analyseren, het niet allemaal zo serieus moeten nemen en gewoon moeten genieten van wat komt, à la life is a beautiful mess.

schreef

Zeer herkenbaar, van mijn eerste drie vriendjes zijn er nu 2 drugsdealers en 1tje homo... Geweldige keuze in mannen, dat is wel duidelijk.

Maar ik ben nu 21 en al 2 jaar samen met iemand, dus het kan blijkbaar allemaal goed komen :)

schreef

Ik geniet van uw schrijfstijl en de paar columns die ik zonet gelezen heb. Parels. Bij mij is de über asshole jammer genoeg 2,5 jaar in mijn leven gebleven en op mijn 19de heb ik hem forever uit de deur geschopt. Momenteel ben ik 22 en bijna 1j9m samen met mijn huidige vriend en voor het tweede schooljaar op rij deel ik met hem een studio... En hij past echt driemiljoen keer beter als alle anderen tesamen bij mij. Dus, zoals Inez al aangaf "er is hoop!" :-D