COLUMN: Secret crushing or crashing?

COLUMN: Secret crushing or crashing?

Opinion -

Het is al enkele maanden geleden dat ik nog een secret crush had - ik was alweer vergeten hoe leuk het is! Kriebelende vlinders krijgen bij een simpele 'hallo!', geen hap door je keel krijgen en 's nachts met een glimlach van oor tot oor in slaap vallen. Zoet wegdromen tijdens saaie momenten, over niets anders dan hem kunnen praten en om de vijf minuten je iPhone op berichtjes checken. Het is officieel, ik zweef momenteel de dag door. Het allerleukste van al dat lieflijk gefladder is dat niemand het mag weten. Er bestaat geen groter gevoel van onbedwingbare passie dan de hele tijd bij elkaar zijn in het openbaar en doen alsof er niets aan de hand is - afgezien van de stiekeme knipoog en een toevallige aanraking dan. Ondertussen ongeduldig wachten op alone time, en dan eindelijk de kleren van elkaars lijf scheuren. Het heimelijke wegsluipen 's ochtends of een fluisterend nachtelijk bezoek. Een gewaagde gestolen kus op de mond bij het afscheid van een cafébezoek met vrienden en een hunkerende oneliner die zorgvuldig in het oor wordt gefluisterd. Tel daar het onschuldig ontkennen van een relatie tegenover iedereen die denkt iets door te hebben bij op en je hebt de perfecte secret lovers. De keerzijde van de medaille is natuurlijk dat het niet kan blijven duren, zo'n geheime relatie. Het is spannend - want ooit komt het uit. Mensen beginnen dingen te vermoeden en worden achterdochtig of erger nog, je wordt op heterdaad betrapt . Maar wat dan - what's next? Tussen al die vlinders zit ook een klein beetje het gevoel van angst, want wat is dit eigenlijk? Slechts pure passie of is het liefde? Hoewel ik mijzelf lang geleden beloofde niet meer zo hard van stapel te lopen is wat hij met mij doet iets waar ik geen controle over krijg. Mijn hoofd bevindt zich namelijk ergens hoog in de wolken terwijl mijn hart woest kloppend verloren loopt in het ontembare verlangen bij hem te zijn. Vanaf het moment dat ik fysiek bij hem in de buurt kom, lijkt het alsof ik helemaal geen hersenen heb en geheel automatisch in zijn armen beland. De vorige keer dat dit gebeurde was ergens in januari. Alles ging zoals hierboven beschreven maar ik vond het nodig om in paniek te raken, plotsklaps uit zijn bed te springen en halfnaakt de trappen af te stormen. Het was een klassiek geval acute bindingsangst. En de huidige situatie is niet anders - ik tel soms met toegeknepen ogen het moment af waarop alles weer fout zal lopen en ik hard op de grond val. Want hoezeer ik er ook van hou, mijn leven lijkt deze dagen meer op een romantische komedie dan op de realiteit. Ik ken mijzelf, vanaf het moment dat het 'echt' wordt, ben ik weg. Want 'echt', dat komt met een heleboel verwachtingen - vooral van mijzelf. Dan word ik namelijk geconfronteerd met mijn gevoelens en daarmee samenhangend ook mijn angsten en slechte herinneringen aan the love of my life 1.0 . Dus het wordt stil afwachten en dobberen op een zee van procastinatie, genieten van die heerlijke momenten en het onbezorgde, verliefde gevoel. En een beetje hopen ook, op een goede afloop. Want dit is niet hoe het mag eindigen, dit is hoe het moet beginnen. Fingers crossed?

Reacties

Mme Sophistique schreef

Herkenbaar.. Ik had het vroeger ook, zodra iets té echt werd was ik weg.. of ik kon helemaal hoteldebotel van iemand zijn, en zodra hij dan iets gelijkaardigs voelde boeide het mij niet meer omdat het niet meer 'onbereikbaar' was. Maar ach, ondertussen al 2 en half jaar happy niet-meer-single, het zal wel ooit een keer goed eindigen, en waarom niet deze keer? ;) good luck!

Svea_XX schreef

Here's hoping! XX