COLUMN: To bitch or not to bitch?

COLUMN: To bitch or not to bitch?

Opinion -

Here's the deal. Ik werd in één week tijd door drie verschillende mensen bewust gemaakt van het bestaan van mijn bitch side. De eerste was mijn ex, die verklaarde op zoek te zijn naar een relatie met 'gewoon een lief, schattig meisje zonder bitch issues zoals jij', de tweede was mijn andere ex die met een veelzeggende blik antwoordde op mijn 'zeg eens, eerlijk, ben ik nu écht een bitch?' vraag en de derde was een vriendin waar ik een discussie mee had. Ik weet niet hoe jij ermee zou omgaan, maar ik zit volop in zelfreflectie. Voor de spiegel. Urenlang, op zoek naar mijn inner bitch en vooral naar wat een bitch dan eigenlijk juist is.

Ik overdrijf, want uiteraard ben ik er mij uitermate van bewust dat ik een bitchy kant heb. Everyone does. Zo is het bij ons een gekende familietrek dat we allemaal nukkig weigeren om nog één stap te zetten als we met het hongerige maag syndroom zitten. Dat geldt ook voor een boze blik werpen naar diegene die net een vol glas bier over je nieuwe kleedje gooide. Of boertige mannen die het niet zo nauw nemen met grenzen en even snel in je decolleté graaien. Nog zo'n verschijnsel: PMS, dit vereist geen verdere commentaar afgezien van 'I'm just gonna sit here in my bitchyness en be a bitch.' Buiten deze redelijk 'normale' bitch switches, heeft iedereen wel enkele triggers.

Wat mij opvalt, is namelijk het volgende. De gemiddelde bitchyness komt (bij mij althans) toch voort uit onzekerheid in een bepaalde situatie of bij een bepaald persoon. Als zeventienjarige bijvoorbeeld, was ik Queen Bitch, simpelweg omdat ik uit ervaring geleerd had dat je je zo het beste kon beschermen tegen hartzeer. De bitch switch werd automatisch omgedraaid wanneer elk willekeurig meisje het nog maar waagde in een straal van een kilometer in de buurt te komen van mijn toenmalige vriendje, omdat ik mij eigenlijk niet goed genoeg voelde voor hem (zever, bleek achteraf). Bitchy gedrag komt eigenlijk gewoon neer op een show off van je zogezegde capaciteiten, veelal uiterlijk vertoon zoals wie de langste wimpers heeft, de duurste designer bag of het populairste imago of zelfs de beste schoolresultaten. Zo'n competitie à la 'look at me, I'm so much better than you', wat uiteraard gewoon het tegendeel bewijst. Is dat dan de definitie van het 'bitch zijn' of is dat arrogantie, want welk zichzelf respecterend persoon heeft eigenlijk behoefte om zichzelf op zo'n protserige manier te bewijzen tegenover een ander? Bij dat soort mensen denk ik overigens gewoon 'get over yourself' en ga vrolijk fluitend verder met mijn leven.

Na een kleine rondvraag in mijn vriendenkring werd zeer duidelijk bevestigd dat ik in my younger years een bitch gehalte had waar zelfs Kanye en Jay-Z van zouden zeggen 'That shit cray', maar ik werd er 'eerlijk, echt waar' wel van overtuigd dat ik dat nu helemaal niet meer ben. So far, so good, maar waarom word ik nu door sommige mensen nog steeds in het bitch hokje geplaatst?

Tegenwoordig wordt eerlijk en rechtuit zijn wel eens benoemd als een bitchy karaktertrek. Het wordt je niet in dank afgenomen als je je mond opentrekt als je onterecht behandeld wordt of  geen doekjes om je mening windt. Eerlijk zijn en persoonlijkheid laten zien gaat voor mij altijd voor op mensen naar de mond praten om in een goed blaadje te staan. Uiteraard is er nog steeds een verschil tussen een goed beargumenteerde opinie/goedbedoelde feedback die op een rustige manier wordt overgebracht of een totaal uit de lucht gegrepen commentaar die geen steek houdt en niets anders dan gewoon grof is (denk het niveau van de gemiddelde facebookdiscussie - started from nothing and going nowhere). Hetzelfde geldt als je terecht trots bent op een succes dat je in je privé -of werkleven behaalde. Zo kocht een goede vriend van mij onlangs zijn eerste cabrio, van het soort klassewagen waar met grote ogen naar wordt gekeken bij het langsrijden. Hij pronkt ermee, ja, zonnebril op de neus en haar stevig in de gel, maar hij heeft er wel eerst vijf jaar voor gespaard en gewerkt. Is het dan bitchy om ermee te pronken of is het juist bitchy om fils-à-papa vooroordelen en roddels te verspreiden? 

Dus, to bitch or not to bitch anno 2014? Wat mij betreft is het simpel. Er is niets mis met een goede dosis zelfrespect -en vertrouwen, maar ga er ook niet over - je bent écht niet beter dan een ander. How 'bout keeping it classy and just be fabulous instead? Als je een probleem hebt met hoe je wordt behandeld, dan moet je er op een beleefde manier iets van zeggen tegen de persoon in kwestie of er helemaal niets van zeggen. En als mensen er een probleem mee hebben dat jij er iets van zegt, dan moeten ze dat ook maar in your face durven zeggen. En anders? Dan is het gewoon jouw probleem niet. Heb je te maken met een arrogant persoon met bitchy trekken? Ain't nobody got time for that. Of zoals ik het van een vriendin hoorde: 'Een bitch? Ha! Dat is gewoon een vrouwelijke hond, toch?'