COLUMN: To marry or not to marry?

COLUMN: To marry or not to marry?

Opinion -

Als klein meisje wist ik het zeker: ik moest en zou in een roomwitte prinsessenjurk met de man van mijn dromen trouwen. Wie dat dan wel was, wisselde op snel tempo – mijn buurjongen, daarna mijn vriendje van op school en iets later die ene mooie jongen op televisie. Het hoe en waarom veranderden met de tijd, maar het doel bleef hetzelfde. Een grootse en verschrikkelijk dure huwelijksdag, met alles erop en eraan én alles traditioneel - kerk incluis, want die saaie gemeentehuizen, daar is niets romantisch aan. Toen mijn hart voor het eerst brak, kwamen er ook barsten in het vertrouwen dat ik in liefde had. Ik geloofde nog in die typische sprookjesliefde, love on first sight en ‘voor altijd’. Trouwen, dat zag ik in mijn puberteit als overdreven en niet nodig – bijna lachwekkend zelfs. Stoer. Maar gehuild heb ik wel, toen mijn oudste zus in het plaatselijke gemeentehuis haar jawoord gaf. Het was, volgens mijn principes, de meest onromantische setting ooit. Ze had een prachtige auberginekleurige jurk aan en ik haat die kleur, maar het stond haar betoverend mooi. Het deed mij iets en het was toen dat ik besefte dat een huwelijksdag niet per se groots of duur of met een kerkelijke dienst moet zijn. Het gaat om de belofte die je aflegt, in het bijzijn van de mensen die je graag ziet. En natuurlijk, de tijden zijn veranderd en we hoeven al die poespas niet meer – een samenlevingscontract is veel makkelijker. Er zijn zoveel echtscheidingen, gebroken families en ga maar door. Trouwen wordt anno 2013 gezien als meer miserie dan geluk. Dan tel ik er de stress van de voorbereidingen nog niet bij – de heimelijke familieruzies, het budget en de kleur van de servietten tot de weersvoorspelling van je grote dag. En is het in deze slechte economische tijden wel nog verantwoord om een groot feest te houden? Je houdt ’t beter klein dan, simpel en met een beperkt aantal gasten. Er zijn koppels die het ook niet echt nodig vinden, dat trouwen. Ze hoeven toch niets te bewijzen? Het is toch maar een papiertje? Maakt niets van verschil. Toch? Noem mij romantisch en naïef, maar ik wil trouwen – moeten, zelfs. Gegarandeerd dat je mij voor mijn dertigste met een mooie maar simpele gouden ring om de ringvinger spot. Maar een groot feest, goh. Die taart aansnijden en alle andere tradities die erbij horen sla ik liever over. Duur hoeft het ook niet te zijn – afgezien van mijn trouwkleed natuurlijk (ik trouw namelijk in Chanel, dat staat vast). Het enige belangrijke is dat ik met de juiste man trouw. Ik geloof niet in zielsverwanten, toch niet in één bepaalde persoon. Maar ik geloof wel in liefde, in pure en hartverwarmende liefde. In oneindig vertrouwen en wederzijds respect en in onvoorwaardelijke steun. In diepe vriendschap en vurige passie. Ik wil trouwen met iemand die in mij de beste versie van mijzelf naar boven brengt. Maar als ik die niet vind, dan trouw ik niet. Je hebt namelijk ook mensen die ‘trouwen voor de kinderen’ of ‘trouwen uit traditie’ of ‘trouwen voor het geld’ of ‘trouwen om te trouwen’ of 'trouwen als logische volgende stap na het samenwonen' of nog erger, er bestaan mensen die trouwen uit angst en wantrouwen jegens hun levenspartner. In dat geval ben ik tegen trouwen – dan vind ik het zonde van je tijd en je geld. Ik wil trouwen met diegene waar ik bij thuis kom. En ik wil niet trouwen uit angst om hem te verliezen, of uit extra garantie niet alleen te zijn. Ik wil ook niet trouwen voor het geld of voor de naam, ik ben pro huwelijkscontract. Ik wil niet trouwen omdat ik zwanger ben of als goedmakertje omdat hij mij bedriegt. Ik wil simpelweg trouwen omdat ik wil vieren dat ik de liefde van mijn leven heb gevonden. Trouwen is voor mij een feest om dat intense geluk te delen met de mensen die je lief hebt, met je familie en vrienden. Trouwen is, hoeveel keer je hart ook gebroken is of hoe moeilijk je leven ook mag zijn, tegen alle rationaliteit en realistisch denken in, luidop ja durven zeggen en voor je hart kiezen. En de belofte maken één persoon lief te hebben. Voor altijd.

Reacties

Mme Sophistique schreef

Hehe mijn trouwkleed maakt niet zo heel veel uit (moet mooi zijn natuurlijk) maar mijn voetjes trouwen in Louboutin! En ja, ik wil ook zeker trouwen :)