COLUMN: Vrouwen vallen op douchebags

COLUMN: Vrouwen vallen op douchebags

Opinion -

Vrouwen vallen op douchebags. Het is anno 2013 overal tranentrekkend drama, zowel op televisie, literatuur als in real life. Op straat kom je dan ook met vaste regelmaat luid discussiërende koppels tegen, ik kreeg vorige week zelfs nog een random jeansbroek op mijn hoofd gegooid door een vrouw die haar partners kledij op straat gooide en van veelvuldig overspel kijkt niemand meer op. Ja, ik weet het, het is van alle tijden. Waarschijnlijk valt het nu gewoon meer op omdat het out in the open gebeurt, terwijl er vroeger meer binnenshuis gehouden werd. Hoewel ik een fervent voorvechtster ben van taboes doorbreken, vraag ik mij soms af of dat wel altijd het goede is om te doen. Omdat zoiets als bedrog bijna sociaal aanvaard wordt en dus ook geen taboe meer is, is het makkelijker geworden om het te doen én om ermee weg te komen.

Daarmee samenhangend vind ik ook (ligt het aan mij?) dat er veel meer douchebags rondlopen (het is een free-gentlemen zone, tegenwoordig). Gisteren had ik het er nog over met mijn ex, nu een goede vriend. Hij vertelde dat hij tijdens het uitgaan een meisje had ontmoet waar hij gewoon vriendelijk mee stond te praten toen er plots een jongen opdook die haar met schunnige moppen kleineerde en probeerde te versieren door haar ondanks protest te kussen. Naar het schijnt hebben ze nu een relatie. Ja. What the fuck?

Ik merk het bij mijzelf ook, vallen voor bad boys is al lang geen uitzondering meer. Anderen hebben een abonnement op De Lijn, ik op douchebags – en hoewel dat soms aantrekkelijk vervoer zoals snelle BMW’s enzoverder met zich meebrengt, neem ik in het vervolg liever de bus. Vorig jaar probeerde een jongen die ik als seut en aseksueel (vrije vertaling: personen die geen zweterige, passievolle seks hebben – zoals je ouders) beschouwde, mij te versieren. Wat flagrant mislukte omdat ik hem niet interessant genoeg vond want eerlijk, hij zag er maar saai uit. Tot ik op een keer alleen bij hem thuis was en hij zich plotseling ontpopte tot Casanova 2.0, gewoon casual op mij kwam liggen en mij bijna dwong hem te kussen. Wat ik deed (Wat?! Niet mijn fout, ik lag er hulpeloos onder) en hoe grover hij mij behandelde, hoe harder ik voor hem viel. Twee maand later leerde ik iemand kennen die alles volgens het boekje deed, volledig mijn type was en bijna meelijwekkend achter mij liep. Ik hield de boot af (too easy), tot ik ontdekte dat hij achter mijn rug hetzelfde deed bij twee andere meisjes – en toen wou ik hem opeens koste wat kost hebben.

Na van mijzelf beseft te hebben dat het eigenlijk aan mij lag, besloot ik op safe te spelen als het om mijn hart ging en alleen maar te vallen voor mannen met respect voor vrouwen. Want het was een beetje mijn fout, dat ik een douchebag magnet ben (dixit mijn douchebag one night stand). Vanaf het moment dat een jongen respect voor mij toonde, wat dus een eventueel begin van een nieuwe (stabiele) relatie betekende, was ik weg. Omdat ik daar simpelweg nog niet klaar voor was. Noem mij een masochist, maar ik was stiekem verslaafd aan die dramatische vormen die mijn liefdesleven aannam als ik weer eens voor de foute jongen was gevallen. Het had ook met mijn zelfbeeld te maken, denk ik – crushen op BB’s was een bevestiging van het lage zelfbeeld dat ik had op vlak van relaties (Minst favoriete ex: I blame you).

Het afkicken is wat anders. Laatst ontmoette ik een jongen die ik had ingeschat als een saai, verlegen type. Naarmate ik hem beter leerde kennen bleek hij echter een interessant en intelligent persoon met mijn gevoel voor humor te zijn - die, zo dacht ik, oprecht geïnteresseerd leek te zijn in mij om wie ik ben. En dat daarom niet meteen in de non-friendzone way bedoeld. Hij deed heel even mijn hoop in eerlijke jongens weer opflakkeren, maar haalde dat vervolgens pijlsnel naar beneden door wel heel arrogant over zichzelf te doen en zijn type te beschrijven als ‘iemand waarmee ik kan paraderen’. Op van die momenten vraag ik mij af of zij nu écht tevreden zijn met wie ze zijn, en of dat hele player gedoe niet één grote façade is waarachter ze hun (onbewuste) onzelfzekerheid kunnen verbergen.

Helaas is het leven niet een serie van continu verstoppertje spelen. Ooit zal je, als de tijd rijp is, uit je hiding place moeten komen en jezelf gewoon laten zien zoals je bent. Het lijkt eng, maar trust me on this one and enter a douchebag-free world.

Reacties

Laura schreef

Haha, herkenbaar amai :) Vreemd he, hoe foute jongens toch zo'n aantrekkingskracht hebben? Ze worden volgens mij ook gewoon aantrekkelijker omdat ze 'onbereikbaarder' zijn. We always want what we can't have :)

ritchie van peteghem schreef

Wow, vind et echt fascinerend wat je allemaal zegt. Nooit gedacht dat vrouwen zo over mannen dachten. Ofwel komt dat omdat ik mezelf in geen enkele van de bovengenoemde categorieën indeel. De 'players'-categorie is inderdaad 95% façade. Maar dat er geen 'goeie' eerlijke jongens/mannen bestaan, of toch amper klopt geenszins denk ik. Als je van jezelf verkondigt aan je (potentiële) partner dat je iemand bent om mee te pronken of mee uit te pakken, ben je volgens mij niet goed bezig. Je kan je partner nooit oprecht graag zien als je jezelf zoveel liever ziet. Dat laatste moet wel in zekere mate -jezelf verzorgen en uitdossen is primordiaal- maar het mag nooit meer zien dan je partner. Weet wel niet goed waarom jullie zo kicken op 'bad boys' en op zogenaamde onbereikbare mannen. Niet elke man moet toch extravert of zich groot gedragen in plein public. Sommige introverte mannen, zoals ondergetekende :-p, hebben ook heel wat te bieden zoals stabiliteit, respect en oprechte liefde. Het spreekwoordelijke stille waters, diepe gronden als je wil. En het lage zelfbeeld op het gebied van relaties bij de vrouwen kan alleen maar weggenomen worden door iemand die het echt oprecht goed meent. Er zijn echt wel nog veel 'goeie' mannen hoor dames. Jullie moeten ze misschien enkel zelf nog ontdekken.

Helena_xx schreef

Sluit me volledig aan bij de man die eerder reageerde. Ik snap het hele douchebag probleem ook niet volledig. Of misschien komt dat omdat ze meestal totaal mijn type niet zijn en ik vrij rap door die façade heen kijk. But then again, don't get me wrong, I had my fair share. Maar net omdat ik me er vroeger wel eens aan liet vangen, met al het hartleed van dien, zegt dit type boys me tegenwoordig niets meer. Meer nog, van zodra een jongen badboy gedrag vertoont knap ik er meestal op af. Anderzijds is dat ook wellicht te wijten aant feit dat ik op een volledig ander soort val; doe mij liever maar 'the chill boy' ipv badboy. Iemand die niet de nood heeft om zich constant en kost wat kost beter of interessanter voor te doen dan hij is, niet altijd hoeft op te vallen en de nodige dosis nonchalante "je m'en fou" uitstraalt. Jammer genoeg zijn die ook not so easy to find.

Mme Sophistique schreef

hehe heel herkenbaar allemaal, zeker met verhalen die ik hoor van vriendinnen, het is erg gesteld met de mannelijke populatie.. maar langs de andere kant, er zijn ook een aantal goede exemplaren hoor :) die wonder boven wonder even boeiend kunnen zijn als die douchebags :D

Anonymous schreef

Vrouwen, ze denken dat ze het eindelijk doorhebben maar de avond erop zitten ze weer bij de "douchebags". Beseffen is 1 ding. Reageren vanuit dat besef is nog iets anders.