Dat het je iets moois deed voelen

Dat het je iets moois deed voelen

Personal -

Het flikkerende licht van de gloeilamp werpt schaduwen op de volgestouwde zolderkamer. Ik buk me zodat ik het deurtje wijd open kan zetten en duw de stoffige doos met de laatste verhuisspullen naar binnen. De houten vloer kraakt protesterend mee. Door die abrupte beweging ploffen er blauwe schriftjes uit het rek achterin op de vloer. Nieuwsgierig kruip ik op m’n handen en knieën over de grond tot ik mijn hoofd stoot aan het lage plafond. ‘Eigendom van Svea, keep out! September 2004’, staat er in grote viltstiften letters geklad, omringd door zilveren sterretjes die door de jaren heen hun glans verloren. Ik glimlach omdat ik me plots herinner wat het is en geef een liefkozende aai aan het papier. Mijn eerste échte schrijfschrift.

Op de eerste pagina staat een opdracht voor dictie, een vak in het eerste middelbaar. Mijn eerste gedicht. In het tweede leerjaar schreef ik al kortverhalen die ik uitdeelde aan mijn klasgenootjes, maar dit was mijn eerste gedicht. Ik strijk de kreukels glad, herbeleef mijn elfjarige ik nog een keer. Daarnaast de notitie van de leraar, in groene pen want hij geloofde niet in rood. Ik hoef het niet opnieuw te lezen want het staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. ‘Je hebt talent. Ik kijk uit naar je volgende opdracht.
Onderaan de stapel schriftjes speelt mijn leesportfolio, 2010 – zesde middelbaar, verstoppertje. Ik schrik van de datum. Het voelt als gisteren. Een glimmend rode negen vormt met een sierlijke krul de bekroning op het Nederlandse onderdeel van mijn middelbare schoolperiode en het einde van het pak schriften.

Na dieren werden woorden de liefde van mijn leven. De letters die in mijn hoofd transformeerden naar de meest prachtige beelden van vreemde hoofdpersonages die mijn beste vrienden werden. De woorden namen giechelend mijn hand en leidden me rond in eindeloze werelden, met minuscule dauwdruppels op gras groener dan draken en feeën omringd door vleugels als gesponnen suiker. In die wereld was alles altijd goed, ongeacht hoe het mij ging. Het was mijn veilige plaats, waar mijn angst, verdriet en boosheid ook mochten bestaan.

Betoverd door het pure geluk dat de simpliciteit van een woord als ‘lentebloesem’ me bracht, schreef ik veertien schriftjes vol. Ik leende ze soms uit aan vriendinnen met liefdesverdriet of droeg een gedicht voor op familie avonden. Dit deed ik ontelbare keren, in de hoop dat mijn dierbaren er troost, een lach of een traan in vonden. Dat het ze iets moois deed voelen. Schrijven voelde als de naakte huid van een geliefde tegen de jouwe na een lange dag. De frisse geur van een pasgewassen trui net nadat je het over je hoofd trekt. De plotsklapse warme tintelingen als hij je aanraakt en je heel erg verliefd bent. Schrijven was mijn magie.

Met Les folies heb ik sinds 2013 een groot deel van mijn veilige plaats gedeeld met de wereld. Het werd geboren uit verzet tegen regels en de maatstaven van de maatschappij en groeide uit tot een poging tot het bereiken van het simpele doel dat al sinds mijn schriftjesperiode sluimerde: andere mensen iets moois doen voelen. Het is altijd mijn streven geweest om zo eerlijk mogelijk te zijn en dat wil ik blijven doen. Ik weet niet meer wat ik van bloggen vind. Ik had en heb het moeilijk met de hoge, haast perfectionistische eisen die ik mezelf altijd heb gesteld als het over mijn blog ging. Schrijven, bloggen, voelde voor mij steeds meer als een verplichting en niet als het kinderlijke plezier dat het voor mij ooit was. Het gevoel dat ik fouten mocht maken, lekker kon klieren met woorden en oneindig mocht fantaseren is weg en werd vervangen door iets wat voor mij als kunstmatig voelt. Hoewel de wereld waar ik net over schreef zich gewoon in mijn hoofd bevindt, voelt het tien keer echter dan de blogwereld en de drang naar perfectie die, voor mij, daarmee gepaard gaat. Ik wil namelijk de stress niet meer voelen als het gaat om perfecte foto’s maken, dure uitgaven waar ik het geld niet voor heb en luchtige artikeltjes typen omdat ik me zorgen maak dat ik anders iemand voor het hoofd stoot als ik de volledige waarheid neerpen. Mijn focus verschoof van simpel schrijven naar marketing, materialisme en bezoekerscijfers. Ik weet dat het stress is die ik voornamelijk zelf creëer, maar ik wil eigenlijk ‘gewoon’ schrijven, net als vroeger. Elke keer dat ik aan een nieuw blogartikel begin, blokkeer ik.

Daarom denk ik dat het tijd is om even eerlijk te zijn met mezelf en met jou, als je dit leest. Ik wil mezelf een moment gunnen om de magie in mijn woorden terug te vinden. Opnieuw smoorverliefd worden op het ritme van dansende letters. Mezelf verliezen en heruitvinden in nachten urenlang mijmeren en schrijven bij kaarslicht en een sigaret.

Een moment om voor mezelf te beslissen wat ik met het hele bloggen wil doen. Het is niet echt een einde, eerder een open einde. En dat was altijd al mijn lievelings.

Ik wil jou héél erg bedanken voor het lezen, het meevoelen, het reageren en mailen, alles. Bedankt.