INSPIRATIONAL: The art of losing

INSPIRATIONAL: The art of losing

Inspirational -

Soms zijn er nachten waarop ik de slaap niet kan vatten. Ik woel dan in een dons van dekens van links naar rechts, telkens opnieuw, terwijl mijn gedachten lichtjaren ver verwijderd zijn van schaapjes tellen. Ik heb regelmatig afschuwelijke nachtmerries, waar ik meer dan eens huilend van wakker ben geworden. Ze zijn zo echt, ze achtervolgen mij overdag. Ik verlies altijd, net voor ik ontwaak. Ik droom dan over vage herinneringen, over mensen die nu niet meer in mijn leven zijn. Mensen waar ik enorm van heb gehouden, alles voor heb gegeven. Goede vrienden, een lief. Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik niet meer aan hen denk, dat ze niet meer eindeloze rondjes lopen in mijn hoofd. Ik weet niet of ik veel verloren heb. Het voelt wel zo, soms, op zwakke momenten. Alsof ik in het verleden kleine deeltjes van mijzelf uitdeelde aan wie mij lief was, hopend op hetzelfde van hen in ruil. En nu lijkt het alsof al die puzzelstukjes gebleven zijn waar ik ze aan wegschonk, alsof ik mijzelf voor een deel in hen verloor. Is dat verliezen of net terugvinden?

Ik stel mij grote vraagtekens bij het waarom. Hoewel ik voor elk persoon die wegging, iemand nieuw leerde kennen, is het slechts een schamele troost. Aan wat kan ik dan nog vasthouden? Ik ren onophoudelijk van hot naar her, terwijl ik tevergeefse pogingen doen om hier en daar mijn stukjes terug te vinden, maar ik verlies. Altijd. Heeft verliezen te maken met een competitie? Is het de wet van de sterkste dat speelt? Of is het iets simpel zoals het kwijt raken van een sleutel, vervangbaar?

Samen met fysieke dingen, zoals je vriend of een oude foto, verlies je ook mentaal, zoals kinderlijke onschuld of je hart. Vanaf het moment dat je het onherroepelijk kwijt bent, mis je het, wil je het terug. Toen ik twee jaar geleden in één klap verschillende dierbare dingen verloor, een stad, een geliefde, een vriend, raakte ook mijn vertrouwen kwijt. Mijn geloof, in de goedheid van een mens. Dat waren dagen gevuld met de pijnlijkste hartzeer en zoiets wens ik mijn grootste vijand nog niet toe. Het grootste gevolg van verlies voor mij? Dat moet angst zijn. Paniek, woedebuien en huilend op de grond zakken van onmacht. Ik verloor het ergste dat een mens kan verliezen. Hoop. En kreeg er angst voor in de plaats, om nog meer te verliezen. Vervolgens ga je jezelf afsluiten, word je koud als steen. Soms verlies je zoveel dat je in dat proces jezelf ook kwijt raakt. Ik was bang voor alles en ben dat nog steeds een stukje. Waarom?

Verlies is een levensles. Niet die 'je beseft pas wat je hebt, als het er niet meer is', het is meer dan dat. Want niets is werkelijk je bezit, buiten jezelf. Die stukjes van jezelf raak je kwijt. Onomkeerbaar. Hoe hard je ook vecht om te blijven hebben wat je denkt dat van jou is, op een dag zal het dat niet langer zijn. Eerst is er onmacht, frustratie. Woede, ongeloof. Daarna verdriet, hartzeer, schrijnende pijn. Dan kom je terecht bij de onontwijkbare keuze of je in de laatste fase blijft hangen en hetgene dat je reeds verloor niet kan loslaten. Of je kan ervoor kiezen om verder te gaan. Dus moet je opnieuw beginnen. Elke keer opnieuw, hoe hard het ook lijkt.

De kunst van het verliezen onder de knie krijgen is één van de moeilijkste dingen in een mensenleven. Ik moet de allesverlammende angst durven loslaten. Hoe? Door ten eerste mijn verlies te accepteren. Ja, ik heb verloren. Veel en hard. Mijn idealen, mijn kinderdromen. Mijn dierbaren, mijn wereldbeeld, mijzelf. Was het mijn fout? Misschien had ik nog sterker moeten zijn, misschien had ik nog harder moeten vechten, misschien had ik niet zo'n domme dingen moeten doen. Het eindeloze gevecht tussen slachtofferrol en schuldige is iets waar sommigen hun hele leven in verwikkeld blijven. De hulpelozen, de zelfmedelijdenaars. Diegenen die hun ego valselijk blijven beschermen omdat ze nooit iets fout hebben gedaan, diegenen die verdrinken in een zee van excuses. En die uiteindelijk verrast en verzwolgen worden door een te grote golf van eerlijkheid. Ik ben niet zwak omdat ik een fout beken of omdat ik simpelweg het feit dat je soms eens verliest erken.

Het loslaten volgt vanzelf. De wederopbouw verloopt stroever, harder. Ik heb de fout gemaakt om opnieuw dezelfde fouten te maken. Om mezelf te onderschatten en mijn bevestiging bij anderen te halen. Om vast te klampen aan anderen, te liegen over wie ik ben. Ik heb beseft dat ik gewoon ik ben. Wie ik ben, daar ben ik nog niet helemaal uit. Hoeft dat? God nee, ik ben 21. De enige zekerheid die ik heb en waar ik aan kan werken is mezelf. Omdat uit angst dan weer voortkomt dat je vastgeroest zit in een leven waar je niet in wil zitten, kansen afwijst omdat ze niet op kansen lijken. Ik wil dat niet (meer). Ik wil Léven. Met een hoofdletter.

De kunst van het verliezen is simpel. Het gaat niet om wat je wint noch om wat je verliest. Het gaat om wie je bent en wie je wordt. Het gaat om, tegen beter weten in, toch met open armen het leven in te wandelen. Om het verlies recht in de ogen te kijken en te zeggen "Ik ben bang, maar dat is oké. Ik doe het toch." en vervolgens nog meer liefde te geven en te nemen volgens wat jij wel en niet wil. Omdat je werkelijk niets kunt verliezen dat essentieel is voor de kern van je bestaan en daarmee ook het gegeven dat verlies een noodzakelijk proces is voor groei, evolutie. Verlies is niet slecht, de irrationele angst die eruit voort komt is slecht. De kunst van het verliezen is jezelf kennen en weten hoe je overleeft. De kunst van het verliezen is nooit opgeven. Geef nooit op en verlies een beetje, af en toe.

Reacties

Jana schreef

Ik heb er kippenvel van. Het bovenste stuk is helemaal mij, voor 100 procent.