On sensitive, science and superheroes

On sensitive, science and superheroes

Personal -

Het is een druilerige zondagochtend, de eerste dag van de zomer en ik tel de regendruppels die over het raam glijden. Ik dender voorbij groene landschappen, een niemandsland tussen mijn oude en nieuwe leven in. Vandaag ga ik ongepland naar België, want ik ben moe. Ik voel me alsof ik net de marathon van New York heb gelopen, afgezien van de bijbehorende euforie dan. In plaats daarvan voel ik me leeg, teleurgesteld in mezelf. Een imaginaire dolk steekt herhaaldelijk in mijn buik, mijn hoofd gevuld met watten. Ik moet nog één tentamen en een onderzoeksverslag, daarna heb ik mijn eerste jaar aan de UvA heel goed afgerond. Ik ben gegroeid dit jaar. Misschien meer dan ik zou willen, misschien zelfs te snel, alsof ik een plotse groeispurt onderging.

Ik heb veel geleerd, ik ben veel alleen geweest. Ik heb boven alles keihard gewerkt. Niet omdat het 'moest', anders had ik dat op mijn achttiende al gedaan en niet twee jaar 'verspild' aan een studie die ik niet leuk vond en de behoefte voelde me te bewijzen tegenover anderen. Nee, ik heb gewerkt omdat ik - en dit had ik nooit van mezelf verwacht - gepassioneerd ben geraakt door wetenschap. Ik wil niet enkel leren, ik wil meer. Ik wil begrijpen, interpreteren, analyseren. Ik wil tot de kern van alles doordringen en op één of andere manier heb ik het gevoel dat wetenschap mij daarbij helpt. Maar toch ben ik nu, aan het einde van het jaar, uitgeblust.

Alles gaat voor de eerste keer ooit goed in mijn leven, ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk eens iets doe wat juist is voor mij. Ik heb enkele echt goede, diepgaande vriendschappen, transformeerde van een bang meisje met faalangst naar een oprecht geïnteresseerde, assertieve studente. Ik ben verliefd op de liefste man die ik ken en hij is dat ook op mij. Ik krijg steeds meer positieve opmerkingen over Les folies, behaalde de newcomer's award (hoewel ik een tijdje heb gedacht dat ze zich gewoon vergist hadden). Ik heb naar mezelf toe bewezen dat ik me prima alleen kan redden in een vreemd land. Ik probeer elke dag een vriendelijk, eerlijk en warm mens te zijn. Ik begin langzaam aan een idee te krijgen van wie ik ben, wat er in mijn kern schuilt en waar mijn hart naar verlangt.

En toch, zit ik in een trein op weg naar mijn ouders omdat ik het gevoel heb dat ik niet meer kan ademhalen. Iets later, in mijn oude slaapkamer, vind ik een dagboek terug. Een schrift gevuld met lijstjes en doelstellingen, analyses van mijn gevoelens, waarin mijn perfectionisme triomfeert en mijn angsten gevoed worden. Dat lijstje met doelstellingen is iets meer dan één jaar oud. Het zijn nog steeds dingen die ik mezelf toewens, maar die ik niet noodzakelijk dien te bezitten om gelukkig te zijn. Het maakt me verdrietig dat ik mezelf zo'n hoge voorwaarden oplegde voor ik mezelf toestemming gaf om gelukkig te zijn. Alsof ik gelukkig zijn moest verdienen. Een half jaar geleden begon ik met mantra's, die ik af en toe in mijn hoofd herhaal als ik het moeilijk heb. 'Het is mijn geboorterecht om hier te zijn, net als elk ander mens.' en 'ik ben goed genoeg zoals ik ben, nu'. De eerste keer dat ik deze mantra's hoorde, moest ik huilen. Ik heb me vroeger nooit evenwaardig aan een ander mens gevoeld, nooit goed genoeg gevoeld. Dat wist ik van mezelf tot voor kort niet eens, ik dacht dat het zo hoorde. Ik werk er elke dag aan om mezelf te zien als iemand die sterk is, onafhankelijk en tot slot, gelukkig.

En geluk betekent nu voor mij, het moeilijkste dat ik tot nu toe heb gedaan, dat ik op elk moment blij mag zijn met wie ik ben. Dat ik mag zijn wie ik wil zijn op dat moment, of het nu verdrietig, boos, gepassioneerd, blij of iets anders is. Voor geluk maak ik mijn eigen regels, voor mezelf. En wat een ander over mij, over mijn levensloop of over iets wat ik doe, denkt, doet er niet meer toe - zolang ik er zelf maar geluk uit haal.

 

Ph // Emma Gabrielle Photography

Reacties

schreef

Wat goed dat je zo hard gaat voor je studie. Wanneer je gedreven wordt door passie - en niet door dwang - gaan de dingen zoveel beter en vlotter. Heel goed dat je nu niet meer zo streng voor je bent. Doelen stellen mag, maar het is geen ramp als sommige doelen nooit behaald worden of als je gewoon droomt puur om te dromen.