PERSONAL: Amsterdam update #2

PERSONAL: Amsterdam update #2

Personal -

Afscheid nemen is een natuurlijk proces, onvermijdelijk in een mensenleven, net zo onontwijkbaar als verandering. Ik verhuis over een luttele vijf dagen en de voorbije weken zijn een echte rollercoaster geweest, zowel mentaal als fysiek. Ready to hop on?

"Verkocht"

Zoals je aan het eind van mijn eerste update kon zien, had ik mijn oog laten vallen op een appartement in de Amsterdamse Pijp, een buurt waar ik heel graag wil wonen. Na wat stressy telefoontjes naar onze aankoopmakelaar die ons wist te vertellen dat we binnen het uur een bod moesten doen, kreeg ik maandagavond 14/07 het verlossende bericht dat het appartement van ons is. Drie rondedansjes later drong het besef pas binnen dat ik dus écht ga verhuizen. No way back. En net op dat moment viel mijn officiële toelatingsbrief van de UvA in de bus. Toeval?

Interieur gezeur

'Je eigen huis inrichten, dat is toch leuk?', durven mensen mij wel al eens te vragen als ik zuchtend begin over mijn meubel zoektocht. Ja, binnenhuisarchitect spelen is fantastisch, maar niet in drie weken tijd. Dat is zowat mission impossible, zeker als het gaat om verhuizen naar het buitenland. Zeker als je perfectionistisch bent en eeuwig aan alles twijfelt. Frons je nu je wenkbrauwen? Naast andere praktische zaken, hier een momentopname van mijn hoofd inzake 'de meubels':

  • Lijstjes, lijstjes, moodboards, potloden, meetlatten, interieurboekjes en meer lijstjes.
  • Blauw met goud is mooi! Maar mijn ramen zijn zilverkleurig. Paars met goud! Maar dat gaat niet bij die ramen. Alles in't roze dan! Nee. Neen. Ja, maar, is die zetel in combinatie met die houten salontafel niet té landelijk? Dat is de verkeerde kleur bruin. Dat beige is te licht. Nee, eggshell is niet wit. DAT IS GEBROKEN WIT. Dat is iets heel anders. Ik wil geen chroom, maar die stoel heeft wel mooie poten. In't chroom. Niet in't chroom, want dat is zilverkleurig-achtig en dat past niet bij mijn ramen. Fuck die ramen, ik doe alles in't goud.
  • Koop je je meubelen in België en verhuis je ze zelf naar NL of koop je je meubilair online op een Nederlandse interieurwebsite zonder ze in het echt te zien maar die wel makkelijk aan je deur worden geleverd?
  • Ik ben principieel tegen meubiliar van de Ikea. Iedereen heeft dat al en ik heb de 'ikea-fase' al gehad toen ik op kot zat. Ik weet dat ik enorm verwend klink als ik dat zeg, maar het is zo. Geen. Meubilair. Van. De. Ikea. En ja, ik weet dat ik het mijzelf moeilijk maak op die manier, maar het zij zo.
  • (Intussen ben ik wel al twee keer naar de Ikea geweest en ik geef eerlijk toe dat ik er keukengerei heb gekocht. En houten planken. En opbergdozen.)
  • Iets dat tussen haakjes staat, telt niet.
  • En dan begint het tweede probleem: de levertijd. Perfectionisten hebben wel al eens de neiging om te hoge verwachtingen te creeëren, dus ik had bij het kopen van het appartement in mijn hoofd dat het volledig ingericht zou zijn vanaf dag één. Twee huilbuien later en het besef dat ik tot in november op die mooie bank zou mogen wachten zorgden ervoor dat ik wat realistischer begon te denken. Dus ik maak dan maar zelf mijn meubels (bureau + twee kasten + eettafel + salontafel). Gevolg: de hele Brico Ternat kent mijn naam en ik ken intussen het hele vloerplan van die winkel vanbuiten (en Guy van de verfafdeling!).
  • Note to self: Je eigen meubels maken is niet realistisch denken, zeker niet als je er pas anderhalve week op voorhand aan begint. Het wordt nog spannend, dus to be continued.
  • Tel daar nog wakker liggen van verschillende kleuren stof en nachtmerries over Lizzy vergeten bij op en je krijgt crazy, stressy me.

'Never say goodbye because goodbye means going away and going away means forgetting.'

Naast het feit dat het qua inrichting en praktische zaken een race tegen de klok is (maar ik maak het natuurlijk zelf ook wel zo), betekent verhuizen ook dat ik thuis wegga. Ik ben verliefd op Amsterdam en ik kan niet wachtent tot ik daar ben. Maar ik laat ook zowat heel mijn leven hier achter in één maand tijd. En het is niet altijd even makkelijk om daar mee om te gaan. Denk 90% van de tijd 'AM I THERE YET?' in mijn hoofd, maar een kleine 10% word ik weemoedig en stel ik 'afscheid' nemen zo veel mogelijk uit. Ik ben verschrikkelijk slecht in afscheid nemen, want ik associeer afscheid met slechte dingen zoals doodgaan of iemand nooit meer zien. En zo ver weg ben ik nu ook weer niet, maar toch heb ik het gevoel dat ik tegen sommige mensen nog bepaalde dingen moet zeggen (here's looking to you AP) voor ik weg ga.

Eerlijk? Ik vind het hard want het gaat snel. Het is alsof ik aan de rand van een klif bengel, wetende dat er zachte kussens op mij te liggen wachten, maar niet durf te springen. Het betekent dat ik moet loslaten en naast een perfectionist, ben ik ook een 'verzamelaar'. Ik ben ontzettend bang om te vergeten, of om zelf vergeten te worden. Ik heb een verschrikkelijke angst voor verlies, vooral omdat het iets is dat ik niet onder controle heb.

Maar daarnaast ben ik ook sterk genoeg om te weten dat ik het op mijn eentje even goed kan, zonder bevestiging van een ander en nog steeds op een bepaalde manier omringd zal worden door mijn lieve vrienden en familie. Dat ik gewoon moet doen wat ik wil en niet achterom hoef te kijken. En dat ik weet dat, in the end, maar één ding telt voor mij, zoals ik pas geleden van een persoon die ik heel graag zie hoorde: "Lieve schat, volg je hart."

PS: Ik ben een slechte blogger geweest de laatste tijd, maar ik hoop jullie weer drie keer per week blij te maken met een blogpost eenmaal de verhuis achter de rug is.