The ex files: Who'll die miserable?

Keys to succes -

Laatst had ik een gesprek met een vriendin over haar bad boy ex. Ze was bezig over dat ze, sinds de relatie voorbij was, al veel meer bereikt had dan hij. Vriendin in kwestie was er bijzonder trots op en praatte in geuren en kleuren over hoeveel beter haar leven was zonder hem, maar ik kon er niets anders bij denken dan ‘wat een pretentie’. Eerlijk gezegd klonk het ook wel vrij bekend in de oren. Het gaat hier voor de duidelijkheid wel om een relatie die niet zo goed was geëindigd. In dat geval is het uiteindelijk wel een klein beetje een spelletje, who moves on the fastest/the best? Who’ll die miserable?

Je kent ’t ook wel. Enkele weken nadat jullie een einde maakten aan de relatie, zie je op facebook enkele wel héél intieme foto’s verschijnen van hem met een onbekend meisje. In een innige omhelzing, bijna kussend. Natuurlijk ben je boos, verdrietig en gekwetst, dus je stuurt’m meteen door naar je BFF. Daarna doe je een grondig en uitgebreid onderzoek naar het meisje in kwestie. Wie is ze, wat doet ze, is ze mooi? That bitch. En je kan nog zo zelfzeker zijn, het doet je toch wel iets.

Een ander voorbeeld. Niet zo lang na de break-up, hoor je dat hij die promotie haalde die hij zo graag wilde. Of hij is geslaagd voor al zijn examens. Kortom, hij bereikte iets wat hij allang wou. En jij niet. Het wringt een beetje, want je dacht toch dat hij zich op z’n minst een klein beetje miserabel zou voelen om het feit dat je niet meer in zijn leven bent. Maar blijkbaar kan hij perfect verder leven zonder jou. Sucks.

Het tegenovergestelde geldt ook. Het gaat niet goed met hem, hij verloor zijn werk of hij presteert minder op school. Het is uit met zijn nieuwe vriendinnetje. Natuurlijk voel je wel een beetje medelijden, maar er is toch een klein beetje het satisfied gevoel van ‘ha, zie je wel!’. Of jij doet je best en haalt één van je felbegeerde doelen eindelijk binnen. Dan kan je het toch niet laten om heel even ‘I can do so much better without you!’ te denken. Er zijn veel mensen die dit soort dingen ontkennen en zeggen dat ze het hem/haar volledig gunnen, wat natuurlijk ook wel kan, maar je gaat mij niet vertellen dat je nog nooit zoiets gedacht of gevoeld hebt. Ook niet voor een fractie van een seconde, zeg je? Liar!

De vraag is alleen hoe ver je daar in kan gaan. Je kan namelijk verder gaan met je leven, je doelen halen en daar trots op zijn. Maar, zeg nu zelf, wat is er nu nog leuk aan dat je met een man aan je arm rondloopt die dan wel mooier, slimmer en beter dan je ex is als het je nog steeds gaat om het feit dat hij ‘beter, mooier en slimmer dan’ is. Of dat je bij elk ding dat je doet en bereikt smalend aan je ex denkt. That’s no moving on to me.

En ja, ik spreek uit ervaring, ik geef toe dat ik na mijn vorige relatie een tijdje heb zitten vergelijken. Dat ik dingen deed om hem jaloers te maken, niet zozeer op mijn nieuwe vriend, maar gewoon op de dingen die ik bereikte zonder hem in mijn leven. Soms zelfs onbewust. Het werd een gewoonte te denken, als ik dat haal, sta ik sowieso 1-0 voor. Maar na een tijdje is dat gewoon ontzettend vermoeiend en je raakt er geen stap verder mee. Het is ook een soort van zelfbescherming, door een tijdje op die manier te denken krijg je wel motivatie en (vals) zelfvertrouwen. Liefde is geen wedstrijd. Je bent niet beter dan je ex omdat je het tot een doel hebt gemaakt om beter te zijn. Wat heb je er eigenlijk écht aan dat hij jaloers is of nijdig is om wat jij doet in je leven? Echt, zo raak je geen stap verder.

Dus, misschien moet je hem gewoon vergeven. Want als je op die manier denkt, dan heb je hem gewoon nog niet vergeven en belangrijker: je hebt hem nog niet kunnen loslaten. Bij mij heeft het een tijdje geduurd om dat te beseffen, en nog langer voordat ik dat kon doen. Het is moeilijk, vergeven. Proberen om met een goed gevoel terug te kijken naar de leuke herinneringen zonder verdriet of woede te voelen is ontzettend hard. En eerlijk? Ik heb mijn ex nog niet vergeven. Ik weet nog dat hij een jaar geleden tegen mij zei dat hij expres de klootzak had uitgehangen omdat ik dan ‘makkelijker zou kunnen verder gaan met mijn leven als ik hem haatte’. Hallo, je kan niet verder gaan met je leven als je je ex haat of in het algemeen geen vrede hebt met je verleden.

Het is oké, dat je door dat proces gaat en je ex even haat. Dat je beter wil zijn dan hem. Het is een beetje noodzakelijk zelfs, om hem uiteindelijk te kunnen vergeten. Maar dat moet na een tijdje ook weggaan, anders kwel je alleen jezelf. Ik kan je helaas geen tips geven over hoe je dat doet, loslaten. Dat komt met de tijd, als je je eigen leven weer voldoende hebt opgebouwd, als je écht zin hebt in een leven zonder hem. En als je hem, hoe dan ook, kan vergeven voor de pijn die hij je heeft gedaan. Misschien moet je jezelf ook vergeven. Ik ben lang boos geweest op hem daarvoor, maar onbewust was ik vooral kwaad op mezelf. Ik had hem immers steeds weer toegelaten en ik heb hem altijd nieuwe kansen gegeven. Neem dan ook de tijd om dat te doen.

Vergeven is dus key, als je niet je hele leven probeert indruk te maken op je ex. Wat dacht je van proberen indruk te maken op jezelf in plaats van op anderen? Vanaf het moment dat die klik er is, komt alles vanzelf. Mark my words. En in tussentijd? Go live a little!